A man and his mountain..

De training gaat goed. Mijn lichaam kraakt af en toe nader hand, maar dat is wel te verwachten. Ik schroef de intensiteit en volume omhoog en daar moet ik weer aan wennen. Ik was wellicht niet de AD6 van vorig jaar vergeten maar de arbeid die ik verricht had toen was minder helder op mijn netvlies.

De lange ritten iedere weekend slijpen mijn geest en mijn focus gaat weer langzaam richting Frankrijk. De Berg wacht weer op mij. Morgen is 1 april en gevoelsmatig nog twee maanden te gaan gezien ik 2 juni in de auto stap, richting Bourg dÓisan. Ik train veel alleen en hoewel ik altijd veel blijer ben met wat gezelschap, merk ik dat deze uren van stilte mij de gelegenheid geven over veel na te denken. Ik had mij belooft dat 2011 een hele goede jaar zou worden en tot nu toe is dat alleen maar waar. Mijn basis, thuis, is en blijft een rust punt, en ik geniet van mijn familie en de steun die ze mij geven. Ze gunnen mij mijn deelname in de Alpe d'HuZes, begrijpen wat ik voor mij betekend en dat geeft een ontspannend gevoel op de fiets. Daardoor gaat het fietsen beter en ben ik sterker dan vorig jaar, in vele opzichten. Uit mijn medische keuring van morgen zal dat ook blijken, hoop ik :).

Dit wordt mijn laatste jaar als fietsende deelnemer, dat heb ik Ineke en Noa belooft en dat belofte ga ik naleven. Mijn familie verdiend die liefde en steun nu die ze mij hebben gegeven.

Mijn motivatie om dit jaar te fietsen is anders dan vorig jaar. Vorig wilde ik eindelijk alles achter mij laten, een hoofdstuk sluiten & weer zegvieren op de Alp. De Alpe d'HuZes heeft mij de gelegenheid gegeven alle deze wensen in een keer na te komen en daarvoor ben ik nog steeds erg dankbaar.

Maar nu ben ik geen patient meer, nu ben ik sterk, van geest en lichaam. Nu sta ik op, voor anderen die dat niet kunnen. Nu laat ik zien dat je een nare ziekte als Kanker geen reden moet zijn om niet meer te proberen, niet meer te dromen en niet meer de respect van anderen af te dwingen.

Ik vrees deze berg niet en ik kijk ernaar uit om daar weer te zijn. De Alpe d'Huez heeft mij veel gegeven en is een rode draad in mijn leven van de laatst 10 jaar. Het zal wel snel komen en ik weet dat als wij elkaar weer begroeten dat het weer een intens, emotioneel & geweldig ervaring zal zijn.

Words lost in the mist..

Ik realiseer mij dat het twee maanden geleden is dat ik hier een blog heb geplaatst. Als ik daar over nadenk kan ik niet een, twee, drie een reden voor bedenken. Er is wel het e.e.a. gebeurt. Was het wel blog waardig?.... Wellicht, maar toch heeft het niet genoeg indruk op mij gemaakt om hier te vermelden. Uiteindelijk kan je over alles een stuk tekst schrijven, maar als het mij niet weet even de aandacht te houden, ben ik het ook snel weer kwijt. Tegenwoordig zul je mij niet zo snel een stuk zien schrijven over een gewone fiets rondje. Niet dat ik daar iets op tegen heb. Het kan best grappig zijn het te lezen van een ander, maar als ik niets beleef, in de grootste zin van het woord, zal ik geen lappen tekst over schrijven.


Het leven van mij begint steeds meer op de oude te lijken. Het is nu 3 jaar geleden dat ik voor het laatste opgenomen was. Het ziekenhuis begint weer minder bekend te worden. De artsen spreek ik minder vaak en de verpleging is alweer veranderd. Patiënten die ik tegenkom in de gangen zijn geen bekende meer, hoewel dat blik blijft wel hetzelfde. Het blijkt dat niet alleen patiënt worden een pijnlijk proces is. Ook patiënt af zijn kent zijn hobbels. Tenminste voor mij wel.


Ik hoor ineens Mart Smeets stem in mijn oor.... Het peleton wacht voor niemand... Ja, Mart, je hebt gelijk.... maar om toch even door te breien op dat anologie. Ik heb nog geen zin om af te stappen, maar hoe hard ik ook probeer, haal ik de mannen nooit meer in.....en ik zou graag een keer uit de wind willen zitten...

Memories..

Vandaag is zaterdag, 1 januari 2011, het begin van een nieuw jaar. Bijna acht jaar zijn voorbij gegaan sinds mijn eerste diagnose en ik geloof dat er niet veel mensen zijn die had verwacht in 2003 dat ik in 2011 nog in leven zou zijn, inclus ik zelf. Ik lag er slecht voor.

De laatste paar dagen heb ik samen met Ineke door de foto's van onze vakantie Thailand begin 2003 gekeken. Leuke vakantie kiekjes, een gelukkig stel, veel zon en palmbomen, geen vuiltje aan de lucht. Dan ineens sla je een blad om in de fotoboek en ligt er een foto van mij in een ziekenhuis bed in Krabi. Ieder foto zie ik er duidelijk slechter uit, zwak, afgevallen en af en toe samen met Ineke op de foto, zij met een liefdevolle en zorgzaam blik. Vervolgens Bangkok en inmiddels 16 kg afgevallen en bijna niet meer te herkennen op de foto. Jesus, wat zag ik er slecht uit.... samen met Ineke en hetzelfde liefdevolle blik.
Een foto van mij op de fiets...de revalidatie centrum van het ziekenhuis.
De volgende bladzij...thuis op de bank. In bijna iedere foto lig ik te slapen. Mager, vreselijk mager. Ik kan mij nog herineren....ik was blij om thuis te zijn. Zes weken lang tegen ziekenhuis muren was niet waar ik voor getekend had toen wij het vliegtuig instapte.
Ik ben ver gekomen, denk ik ineens en mijn gedachtes zijn bij 3 juni 2010. Ik pak mijn eindverslag erbij en begin te lezen. Tijdens het lezen voel ik ineens de spanning bij de start, hoor ik de publiek langs de kant en gekraak van de tandwielen om mij heen. Ik weet nog dat ik Bas voorbij reed bij bocht 21 en de grijns op zijn gezicht. Hij bezig met zijn strijd en ik met mijne.
De tranen lopen weer als ik verder lees, niet zoals op die dag. Puur emotie, die voel ik nog steeds. De hele dag stond in de teken van emotie, mijn emotie en die van de andere deelnemers. Het ligt nog net onder de oppervlak, zelfs zijn wij bijna 7 maanden verder.

De intens geluk toen ik voor het eerste over de streep kwam en de 5 keren daarna ook. Wat een feest, wat bijzonder dat ik dit mag meemaken. Ik heb uiteindelijk alles gegeven die dag, fysiek en emotioneel, maar wat was het mooi.


Ik ga het weer doen, ik ga dit weer allemaal ervaren samen met Ineke en Noa. Het is goed dat ik dit weer gelezen heb. Het is goed dat ik de foto's van toen gekeken heb om weer te beseffen waar ik van gekomen bent en dat gevoel van 3 juni weer op te halen.
Wij zijn vijf maanden weg en ik ga weer veel vragen van lichaam en geest. Ik ga weer alles geven, dat weet ik. Het is een keuze, maar een die ik graag maak.

Bedankt en tot ziens..

Het zijn de laatste dagen voor de Kerst en van het jaar 2010. Tijd om terug te kijken wat er allemaal in de laatste 12 maanden heeft afgespeeld.
Een bewogen jaar in vele opzichten. De jaar dat ik weer zegvierde op de Alpe d'Huez, een belofte van 7 jaar geleden heb kunnen inlossen en een punt kunnen zetten achter een nare periode van mijn leven.
Ik ben geen patiënt meer maar de herrineringen hebben hun schade achtergelaten. Ik heb nieuwe mooie mensen ontmoet en anderen moeten loslaten. Die zullen het daglicht van 2011 niet ervaren.
Ik maak deel uit een team die volgende jaar de Alpe d'Huez gaat beklimmen. De ambitie is groot, en de enthousiasme ook :-).
Ik heb fouten gemaakt en daarvan geleerd, om hopelijk een beter mens te worden.
Ik heb mijn vader bijgestand toen hij mij nodig had, al was het aan de andere kant van de wereld. Hij wordt beter en door de ervaring, hopelijk ik ook.
Maar mijn grootste dank heb ik voor mijn dochter Noa. Door haar leer ik het meeste. Zij geeft kleur aan de grijze wereld om mij heen.

2011 staat groot voor mij nu. Wat zal het brengen? Misschien is het beter om dat niet te vragen. Ik stap er voorzichtig in en probeer van de rit te genieten.

Ik wil iedereen een Prettige Kerst wensen en een Fijne Jaarswisseling en de allerbeste wensen voor 2011.

Dave

Wat is voor mij de Alpe d'HuZes?

Wellicht zullen sommige van jullie denken, Wat een overbodige vraag? maar toch is het een vraag dat ik mij regelmatig stel. Wat betekend de Alpe d'HuZes voor mij?
Nou, niet fietsen, laat mij dat voorop stellen. Sorry fiets liefhebbers, maar wielrennen is niet mijn grootste hobby.
13 uur op een fiets is niet leuk, sterker nog, het is afzien, puur afzien en ik kan het weten. De slagen van de zweep ken ik inmiddels, als deelnemer in 2010 en als kanker patiënt. Maar wat is het nou die het voor mij zo speciaal maakt? Er zijn toch anderen sportieve evenementen die geld ophalen voor het goede doel, ook voor kanker onderzoek, waarom de AD6 dan?
In november 2009 zat in de zaal bij de 1e deelnemers bijeenkomst naar Coen en Peter te luisteren en wist ik vrij snel dat ik bij een bijzonder evenement was aangesloten. Maar wat was dat nou precies?, dat gevoel?
Het is passie, en de absoluut overtuiging, in jezelf, dat je de wereld zelf kan veranderen. Niet wachten tot er iemand anders is die het oppakt maar zelf de wereld om je heen beïnvloeden. Durven dromen, durven ergens aan te beginnen zonder geen enkele garantie voor een goede afloop. Sterker nog, dat je de goede afloop zelf afdwingt.
Dat raakt mijn ziel. Dat inspireert mij, en dat bedoel ik in de grootst zin van het woord.
Het is niet dat wij geld ophalen voor kanker onderzoek en ook niet het fietsen, dat zijn voor mij randverschijnselen. Men is heilig van overtuigd dat er binnen 10 jaar kanker van een dodelijk naar chronisch ziekte wordt veranderd en acteert daar ook naar. Wij hebben dit geroepen en gaan dit samen met anderen ook waar maken.
Het is makkelijk langs de kant te staan en kritiek te leveren of er niet in te geloven, maar wat is nou mooier dan meedoen en zorgen dat dit doel wordt gehaald?

In 2010 heb ik meegefietst, en tot het laastste nog niet overtuigd dat ik als kanker patiënt het zou redden 6 keer omhoog te fietsen. Tot het moment dat Coen een paar weken voor het evenement mij gemaild heeft om te vertellen dat ik klaar was. Dat ik moest de onrust naast mij neerleggen en geloven in mijzelf. Alle mijn vrienden & familie hadden hun twijfels, dat weet ik. Ik neem ze niet kwalijk, die twijfels had ik ook, maar Coen niet. Ik heb geleerd dat je kunt altijd beginnen aan iets waarvan de uitkomst niet zeker is. Niet wetend hoe het afloopt, moet nooit de reden zijn om er niet aan mee te doen.

Sterker nog, ik ben veel sterker dan ik ooit dacht te zijn en dat kracht zet ik weer in voor de Alpe d'HuZes..

Going Home

Een korte bericht deze keer...
Mijn vader is afgelopen maandag door een hartaanval getroffen tijdens een familiebezoek in Sydney. Het heeft mij doen besluiten om zaterdag a.s. de vliegtuig te pakken richting Australië. Even geen AD6 strijdkreet, gewoon familie weer op de eerste plaats zetten en mij moeder en zus steunen en zorgen voor pap.
Geen rationele argument over geld, tijd en de ongemakken van 22 uur vliegen. Gewoon gaan.....

Hopen op een goede afloop.

Dave

Je hebt kanker

Je begrijpt dat dit geen leuk bericht is...onder patiënten noemen wij dit.... een slecht nieuws gesprek.
Ik heb er tot nu toe vier gehad en als het aan mij ligt, blijft het ook bij vier. Het went nooit. Het gevoel dat de grond onder je vandaan wordt gehaald. Dat je valt en je hoofd draait letterlijk in de rond.
Op de eerste keer na, had ik wel het gevoel dat er iets mis was. Toch de woorden van de arts, het oordeel, voelt als een klap in je gezicht. De arts blijft door praten over de mogelijke vervolg traject en dat het lastig gaat worden maar je luistert eigenlijk niet meer, of half in ieder geval. Je loopt weg richting de secretariaat om de batterij van onderzoeken en testen weer in te plannen, CT, PET, bloedtesten & wellicht een beenmerg punctie. Je probeert een moedig gezicht op te zetten en iets grappigs te zeggen. Het lukt niet, en de secretaresse tegenover je, heeft allang door dat het weer niet goed is. Je arts geeft even een knik en zegt even wat en loopt weg met een nieuwe patiënten dossier onder zijn arm en je wordt alleen gelaten met je verdriet.

Er is nog geen positieve houding hier, of vechtlust, alleen verdriet & waanhoop. De zekerheid is er weer, de enige zekerheid die je als kankerpatiënt hebt...dat je ziek bent. De bericht dat je beter bent is altijd "onder voorbehoud", dat je ziek bent niet, dat is vast en zeker.
Het is dit onzekerheid waar ik tot de dag van vandaag mee worstel en misschien het meest onderschat en misbegrepen deel van de leven van een kankerpatiënt.
Er wordt ons gezegd, dat niets zeker is, een cliché waarvan iedereen het zomaar heen en weer slingert zonder de betekenis daarvan echt te begrijpen.
Wij leven in onwetendheid. Wat er morgen gebeurt weet niemand, al denken wij daar invloed op uit te kunnen oefenen. In zekere zin is dat ook zo, maar het is beperkt.
Ik zou het leven niet anders willen ervaren. Iedere dag een verassing, ieder dag iets nieuws, maar wel in de wetenschap dat morgen iets heel moois kan brengen maar ook soms iets minder moois.
Er wordt ook soms gezegd, leef iedere dag alsof het je laatste is...daar heb ik niets mee. Maar dat je probeert het meeste uit je leven te halen onlangs wat het Lot je oplegd, dat vind ik mooi!

Ik word niet geinspireerd door mensen die zomaar schijnbare grote dingen doen. Ik word geinspireerd door mensen die onlangs tegenslagen, zich niet uit het veld laten slaan. Die durven dromen zonder beperking, al hebben zij dat misschien wel.
Vijf jaar lang, hebben kankerpatienten laten zien tijdens de Alpe d'HuZes dat, wat door vele onmogelijke werd geacht, toch haalbaar was.

Beste lezer, deze mensen verdienen onze respect en steun. Wordt JIJ ook sponsor in 2011?